Vanaf 1 juni 2026 kunnen artsen in de huisartsenpraktijk gebruikmaken van twee nieuwe palliatieve ondersteuningshonoraria. Het gaat om twee nieuwe nomenclatuurcodes: 107693 voor een eerste evaluatie van de zorgnoden van een palliatieve patiënt en 107715 voor de opvolging en herevaluatie van die zorgnoden. Beide codes zijn vanaf 1 juni 2026 opgenomen in de RIZIV-nomenclatuur. Deze zijn er gekomen dankzij ViaCaro.
“Dit is een belangrijke stap en erkenning van de tijd en verantwoordelijkheid die huisartsen opnemen in het palliatieve traject van de patiënt. Goede palliatieve zorg vraagt nabijheid, continuïteit en overleg. Dat daar nu door onze inzet gerichte ondersteuning tegenover staat, is een stap in de goede richting voor de praktijkvoering én voor de kwaliteit van zorg.” Dr. Maaike Van Overloop, bestuurslid ViaCaro
Erkenning voor tijd en opvolging
De nieuwe honoraria erkennen de tijd die nodig is voor de evaluatie en herevaluatie van zorgnoden, de zorgplanning, de betrokkenheid bij het palliatief proces en de ondersteuning van mantelzorgers en naasten. In de nota wordt dat ook uitdrukkelijk naar voren geschoven als een manier om de continuïteit van palliatieve zorg in de huisartspraktijk beter mogelijk te maken, vanaf een zo vroeg mogelijke detectie.
Het eerste honorarium kan worden aangerekend na identificatie van de patiënt als palliatieve patiënt volgens de PICT-schaal. Het tweede honorarium kan pas worden aangerekend na een periode van minstens drie maanden en veronderstelt een herevaluatie van de zorgnoden die in het medisch dossier wordt opgenomen.
Eerste stap, maar niet het eindpunt
De invoering van deze honoraria is belangrijk omdat ze beter aansluiten bij de realiteit en de noden van palliatieve zorg in de eerste lijn. Tegelijk is ook duidelijk dat dit een eerste stap is binnen een bredere denkoefening over een ruimer transversaal zorgpad voor palliatieve patiënten.
Voor ViaCaro toont dit dossier dat blijvend aandringen op een betere aansluiting tussen regelgeving en de realiteit op het terrein loont. Daarnaast is deze maatregel niet het eindpunt, maar wel een belangrijke stap vooruit voor een betere palliatieve zorg voor zowel artsen, patiënten en hun naasten.